ജോര്‍ജിന്റെ മരണം- ഒരു നുറുങ്ങു കധ

അന്നൊരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. അവധിയാണല്ലൊ,തിരക്കില്ലല്ലോ എന്നു കരുതി കിടക്കാന്‍വൈകി.രാവിലെ,അതിരാവിലെ തന്നെ ഫോണ്‍ ബെല്ലടിക്കാന്‍ തുടങ്ങീ.എടീ ഭാര്യേ ഒന്നെടുത്തുനോക്കടീന്നു പറഞ്ഞിട്ടും പുതപ്പിനടിയില്‍ കിടന്നവള്‍ കിണുങ്ങി
എന്തു ചെയ്യാന്‍ എന്റെ തലേവിധി. സില്‍ക് സ്മിതയെ വരെ കെട്ടാന്‍ ഞാന്‍ സന്നദ്ധനായിരുന്നു,പക്ഷെഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം സില്‍കിനറിയമായിരുന്നില്ലല്ലൊ എന്റെ ആഗ്രഹം.
ഫൊണ്‍ പിന്നേയും അടിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
പുതപ്പിനടിയില്‍ നിന്നും പുറത്തു വന്നപ്പോള്‍ നല്ല തണുപ്പ്, പാവം ഭാര്യ വെറുതെയല്ല ചിണൂങ്ങിയത്.
ക്ലോക്കില്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ 4 മണി. ഫോണ്‍ എടുത്ത് ഹലൊ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അപ്പുറത്തു നിന്നുംകരച്ചിലാണു കേട്ടത്.
സാറെ ജോര്‍ജേട്ടന്‍ പോയി സാറെ,ഏതോ ഒരു പുരുഷ സ്വരം, പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കരച്ചില്‍അകംബടിയായുണ്ട്.
ഉറക്കം പോയി,തണുപ്പ് പോയി,എന്തൊ അസാധാരണം മണത്ത് ഭാര്യയും എണീറ്റു വന്നു,എന്താ ആരാ
പാവം പാവം ജോര്‍ജേട്ടന്‍,വയസ്സ് അമ്പത്തഞ്ച് കഴിയുന്നതേയുള്ളു,നല്ല ആരോഗ്യം.
മരിക്കാരായിട്ടില്ല.
ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ സഹായിയും എന്നാല്‍ ചെറിയോരു ബന്ധുവും കൂടിയാണ് അദ്ദേഹം, ജോലിത്തിരക്കിനിടയില്‍ ബില്ലുകളടക്കാനും,അങ്ങനെ അങ്ങനെ പ്ലംബറെത്തപ്പിയും ഗാസ്അന്വേഷിച്ചും ഒക്കെ
ഓടാനൊരാളായിരുന്നു ജോര്‍ജേട്ടന്‍.
അപ്പോഴും ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചത് ഇനി ആരു എന്നയിരുന്നു.

എന്തായാലും കുളി,പ്രഭാതകാര്യങ്ങള്‍ ഒക്കെ പെട്ടെന്നു കഴിച്ച് മരണവീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോഴുംഭാര്യാമണി എണ്ണി പ്പെറുക്കി എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊന്റിരുന്നു.

മരണ വീട്ടില്‍,കരച്ചിലിന്റേയും ചന്ദനത്തിരികളുടേയും വ്ര്യുത്തി കെട്ട അന്തരീക്ഷം,പക്ഷെജോര്‍ജ്ജേട്ടനെ കരുതി സഹിച്ചു.
എല്ലാം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ മണി മൂന്ന്.
അപ്പോഴാണ് ഭാര്യ വെടി പൊട്ടിച്ചത്
ചേട്ടാ അങ്ങേരുടെ ഭാര്യയുടെ അടുത്തിരുന്ന് കരഞ്ഞ സ്ട്രീയെ ചേട്ടന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചോ? ആ ലൈറ്റ് കളര്‍വയലറ്റ് സാരിയുടുത്ത സ്ത്രീ,ഞാനവരുടെ സാരിയില്‍ നിന്നും കണ്ണെടുത്തിട്ടില്ല,
ഹോ എന്തു നല്ല സാരി, പൊന്നു ചേട്ടനല്ലെ അതേ പോലത്തെ ഒരു സാരി എനിക്കു മേടിച്ചു തരണേ